دوست‌داشتن:

چهار ساله بودم… کودکی تازه شکفته، سرخوش…

محرم بود گمانم… طبق عادت هرساله مان در آن مملکت غریب، حسینیه ای می رفتیم که اهالی ایران بیشتر آنجا بودند.

خانواده شیخ هم ایرانی بودند… شیخ دختری داشت مریم نام که یکی دوسال از من بزرگتر بود و نمی دانم چرا چشم دیدن من چهارساله را نداشت…

از خانه که بیرون آمدیم  کوچه ها را که با خانواده طی می کردیم، مغازه ای گل فروش سر راهمان پیدا شد… سرخوشانه دست برادر و خواهر را می کشیدم : علی برام گل بخر … من گل میخوام….

مادرم به علی سفارش کرد برایم گل بگیرد… دقایقی بعد من صاحب دسته گلی زیبا بودم …

دسته گل را به خواهرم سپردم تا برایم زیر چادر مشکی اش پنهان کند تا از مریم در امان باشد… مریم نمی دانم چرا…چشم دیدن من چهار ساله را نداشت…

مریم را در حسینیه دیدم… من ومریم، او و من بازی می کردیم در آن وسعت حسینیه… میان بازی دلم برای گلم تنگ می شد، هر از گاهی پناه می بردم به خواهرم و سراغ گلم را می گرفتم و می بوییدم و می نگریستم و نوازشش میکردم. یکی از همین بارها بود که مریم گل رادر دستان کوچکم دید و آن را از میان دستان کوچکم ربود و هر چه دنبالش دویدم و گریستم به پایش نرسیدم و گم شد میان حسینیه… من بودم و دست خالی بدون گل ! این دومین بار بود که مریم داشته من را می ربود… بار اول دست در دست خواهرم در حالی که بادبادکی را بالای سرم به پرواز در آورده بودم به مسجد می رفتم… مریم که از پنجره خانه کوچه را زیر نظر داشت من را بادبادک به دست دید و به سمتم دوید و در کسری از ثانیه بادبادک را قاپید و رفت…

مریم دختر شیخ بود… نوزده سال از آن روزها می گذرد… نوزده سال است که از کویت به ایران بازگشته ایم. ومن نوزده سال است که از مریم بی خبرم…

آخرین گلی که هدیه گرفتم چهار سال پیش بود، وقتی نوزده ساله بودم…